Op 1 mei was het precies 75 jaar geleden dat het Rode Kruis in Brussel een eerste bloedtransfusiedienst oprichtte. Deze dienst bevatte een zaal voor het medisch onderzoek van de donors, een laboratorium voor bloedonderzoek en een secretariaatsruimte. De meeste transfusies gebeurden toen via de rechtstreekse methode, waarbij bloed vanuit de aders van de donor direct in deze van de ontvanger werden overgebracht. Het was dus noodzakelijk dat de donor zelf aanwezig was bij het uitvoeren van de bloedtransfusie. De bloedgever ging de verbintenis aan om zich meteen ter plaatse te begeven wanneer een dringende oproep werd gedaan. Vanaf het begin werd hij overigens aan een nauwkeurig onderzoek en aan permanente controles onderworpen.
De eerste tien maanden werden in Brussel 182 kandidaat-bloedgevers onderzocht. 106 ervan werden ingeschreven als ‘algemene gevers’: zij mochten bloed geven aan alle zieken die het nodig hadden. Het eerste werkingsjaar ontving de dienst 144 oproepen. 77 ervan hadden een uiterst dringend karakter. In alle gevallen had de dienst meteen gevolg kunnen geven aan de oproep. Er werd ook geen enkel ongeval gesignaleerd ten gevolge van een uitgevoerde transfusie.
De gunstige ervaringen met deze eerste bloedtransfusiedienst zorgden voor een spoedige oprichting van soortgelijke diensten in andere steden. Op 9 februari 1935 trad het bloedtransfusiecentrum van Gent in werking en nog voor de Tweede Wereldoorlog werden centra in Antwerpen, Aalst, Brugge, Kortrijk, Diest, Hasselt en Leuven opgericht. De oorlog zorgde overigens voor de grote doorbraak van de bloedtransfusie. Transfusies konden nu immers via de onrechtstreekse methode worden uitgevoerd: het bloed van de donor werd opgevangen in een fles, gedurende meerdere dagen bewaard en dan pas aan de ontvanger toegediend. Vanaf dan kon volop gegaan worden voor maximale kwaliteit en veiligheid, ook vandaag dé sleutelwoorden van de Dienst voor het Bloed. Tevens slaagde het Rode Kruis erin om tijdens en na de oorlogsjaren steeds de nodige vrijwillige donoren aan te trekken, zowel toen als nu de ruggengraat van de bloedvoorziening.
